Karton Külleri

Yürekte açılan derin bir yarık gibi, kayıplar: bir tarafı hep boşlukta asılı kalır. Gidenler görünmez olur, kalanlar ise bir daha hiç karşılaşamayacakları o anı arar durur. Belki de en acımasızı, kaybetmenin kendisi değil, geride bıraktığı sessizliktir. "Keşke sadece bakışlarımızla kirletseydik birbirimizi," diye geçer içinden insan, "belki o zaman gözyaşları yetebilirdi hesaplaşmaya." Ama geçmiş, kirli ellerini hiç yıkamadan çekip gider. Geriye kalan, sadece karton küllerin arasında savrulan bir "aranıyor" ilanıdır; hem her yerde, hem de hiçbir yerde.