Kartela

Kapının açılma anını duyduğunda, Bağbozumu’nun nefesi kesilmişti. Zaman daralıyordu; rüzgârın tenine değmesine bile fırsat kalmadan koşmalıydı. Sanki o son vagonu kaçırırsa, hayatın kendisi de ardında kapanıverecekmiş gibi. Sarı çizgiyi aşıp trene atladığında, her şey bir anda olası görünmüştü: kırmızı düğmeye basmak, mavinin peşinden sürüklenmek, bilinmezin içinde kaybolmak... *Kartela*, bu kaçışın ve duraklamanın hikâyesi. Dünya hep böyle miydi? İnsan ne zaman sessiz bir fail oluverdi? Gerçeğin peşine düşenler için çizginin öte yanına geçmek, cesaret ister. Kırmızı, mavi, sarı – üç renk, üç yol. Hangisi senin?