Karşıyım!

Aslında sesimi yükseltmekten pek hoşlanmam; çoğu zaman başkaları gibi düşünür, olana razı olurum. Ama nedense içimden bir ses sürekli "Neden?" diye sorar. Bu soru, zamanla beni ister istemez karşı bir duruşa iter. Bazen dayanamaz, "Artık yeter!" diye çıkışırım; bazen de susup düşündüklerimi içime atarım. Ancak itirazımın ardında her zaman bir umut yatar: Sorunları görmek yetmez, çözüm de üretmek gerek. Eleştirmek kolaydır, asıl zor olan daha iyisini hayal edip adım atmaktır. Belki de bu yüzden karşı çıktıklarım kadar, önerdiklerimle de var olurum.