Karşı Evin Penceresi

Zamanın ötesinde bir kadın, geçmişiyle kucaklaşıyor her gece. Çocukluğunu avuçlarında saklıyor, anılarını ceplerine dolduruyor usulca. Sabahları aynadaki yabancıya meydan okuyor, günleri çalarcasına yaşıyor. Akşamları güneşin ardından su serpiyor toprağa, hüznüyle baş başa. Geceleri ise kalemin dansına eşlik ediyor sessizce; sırlarını kâğıda dökerken bile kimseye açmıyor kapılarını. Duyguları kelebekler gibi uçuşuyor satırlarında, rüyalarını kelimelere sarıp sarmalıyor. Karşı evin penceresinden süzülen ışık, onun iç dünyasını aydınlatıyor adeta. Şiirler dökülüyor eteklerinden, çocuklar toplasın diye. Kalbinin atışları, ihanet eden sözcüklerle dökülüyor sayfalara; herkes duysun, herkes bilsin istiyor. Ama yine de susuyor, yalnızca yazıyor.