Karmat ile Arbatan

Dağların en sarp yamaçlarında kopan fırtınalar, kaybolan gülümsemelerin izini sürer gibi savrulur. Denizin en yalnız dalgaları, kulaç atanların çığlığını yankılarken, ayrılık acısı göçebe bir obanın peşine takılıp yollara düşer. Yalnızlık, aradığını bulamamanın bedelidir; bulduğunu sandığında ise geriye kalan, kendi resmini kendi derisine kazımış bir yolcunun son nefesidir. Yaşamın kendisi en büyük öğretmendir, emek ise tek ders kitabı. Acı çekenlerin yolları kesiştiğinde, belki de kaybolan umutlar yeniden yeşerir. Altın kafeslerde solan gülümsemeler, gülümsemesi çalınmış yüzlerin hasretiyle kurur. Göz yaşlarıyla dönen değirmen taşları, kızıl gülleri öğütürken, yaşamı besleyenlerin yüzü, onu tüketenlerin yüzünde hırsızlık elmaları gibi parıldar. Her adım, bir ömre bedel; her suskunluk, bir çığlık kadar yüksek.