Karman Çorman Bir Orman

Memo’nun odası, sanki bir ormanın ortasında patlamış gibiydi: oyuncaklar yerlerde, giysiler köşelere dağılmış, her şey bir kaosun içinde yüzüyordu. Babası içeri girdiğinde Memo hâlâ bu vahşi dünyanın kâşifiydi. "Odanı toplamadan dışarı çıkamazsın," dedi babası, ama Memo için bu dağınıklık bir maceranın izleriydi. Her bir oyuncak, bir hikâyenin parçası; her dağılmış eşya, hayal gücünün bir kanıtıydı. Özgürlük, karar verme, örüntü kurma... Hepsi bu karmaşanın içinde gizliydi. Yine de günün sonunda, toplanmış oyuncaklardan çok daha değerli olan bir şey vardı: babasıyla paylaştığı anlar. Dağınıklık unutulurdu belki, ama birlikte geçirilen zaman asla.