Kardelenler Cemre Beklemez

Elif’in kıvrımlarında saklı yalnızlık, bir hattatın öfkesine tutunmuş gibi eğilip bükülür zamanla. Kırk yaşından sonra sırlar, bavula sığmayacak kadar ağırlaşır; yıpranmış bir ceketin astarı gibi dökülür anılar. Geçmiş, sobanın başında tütüp duran acı bir duman misali, ince bir yaranın izini sürer avluda. Her adımda vehimler, her kapıda selamlar bırakılır geride. İnsan, kendi gölgesiyle hesaplaşırken, kelimeler de suskunluğun diline bürünür. Bu roman, unutulmuş bir mahzunluğun izinde, sessizliğin fısıltılarına kulak verir.