Kardelen

Soğuk ve loş bir depoda, bekleyişin son dakikalarını yaşıyordum. Kalbim heyecanla çarpıyordu; beni şekillendiren, benden bir parça kılan o kişi, az sonra karşımda olacaktı. Son sözleri ne olurdu, nasıl bir vedalaşma yaşardık, merak içindeydim. Kapı açıldığında, içeri dolan ışıkla birlikte o da girdi. Gözlerime derin bir bakış attı, sonra sımsıkı sarıldı. Kokumu içine çekerken, "Sen benim ilk göz ağrım oldun," diye fısıldadı. Beklemediğim bu sözler karşısında hem duygulandım hem afalladım. Ayrılığın vakti gelmişti; bunu ikimiz de biliyorduk. Ama ilklerin vedası her zaman zor oluyordu. Gözlerindeki yaşlarla konuşmaya başladı: "Git artık! Sana yüreğimdeki ateşi, içimdeki üşümeyi yazdım. Şimdi sen de bir yürek bul ve yaz! Bir damla, bir kıvılcım olsun... Yaz!" Şimdi yollardayım; önce gözlerine, sonra da oradan süzülüp kalbine ulaştım. Gözleri bana kalem oldu, kalbine bir damla, bir kıvılcım bırakıyorum.