Kardelen

Hayatın kıyısında duran biri için her adım, bilinmeze atılan bir adımdı. Ne yapacağını, nasıl hareket edeceğini kestiremiyordu; tek bildiği, yaşamak zorunda olduğuydu. Deneyimlemek, görmek, öğrenmek... Yolun sonu görünmese de pes etmek yoktu. Uçurumun ötesinde hâlâ güzellikler vardı, ölüm değil yaşam seçilmeliydi. Direniş, varoluşun ta kendisiydi. Hayata tutunmak, karşı durmak, almak için vermek, seçip ayıklamak demekti. Gereksiz olanı bırakıp, yalnızca elzem olana sarılmak... Yaşamak, bu zorlu dengeyi kurabilmekti.