Kararsızlar Dağıtıldıktan Sonra

Gün doğarken yüzüne düşen ışık, geçmişin gölgelerini silmiyor. Her sabah yeniden başlayan bu yolculukta, içindeki uçurumlar sessizce büyüyor; sinende gezinen kuzgunlar, taş yağmuruna dönüşen anılarını gagalıyor. Yurtsuzluğun ağırlığı omuzlarına çökmüş, asırlık yalnızlık koynunda bir yük gibi duruyor. Ekmek bile artık sadece ekmek değil; sıcaklığı, telaşı ve çoğalan hüzünleriyle birlikte geliyor. Ölüm alışkanlığa dönüşürken, gömlek ceplerine doldurduğun şaşkınlıklar, yaşamak için duyduğun o geçici hevesler solup gidiyor. Sıra sana geldiğindeyse, durup beklemekten başka çare yok. Dünya, hiç kapanmayacak bir yara gibi; şifası olmayan, ama taşıdığın.