Karanlıkta Ses Gibi

Babamın sesi yıllar sonra ilk kez bu kadar yumuşaktı. "Evladım," dediğinde, kelimelerin ağırlığı omuzlarıma çöktü. Gözlerindeki pişmanlık, yıllardır sakladığı sevginin izlerini taşıyordu. "Nusret ağabeyime olan saygım yüzünden sana gerektiği gibi sahip çıkamadım," diye itiraf etti, sesi titrerken. İlk kez kollarını açtı, beni sıkıca sardı. "Kardeşlerini de ihmal ettim. Ama bilin ki hepinizi yüreğimin en derin yerinde taşıdım." Bir an sustu, sonra hüzünle ekledi: "Keşke en küçük kardeşimiz, bu dünyadan ayrılmasaydı. Belki o zaman her şey farklı olurdu." Yıllardır bilmediğim bir gerçeğin karşısında, şaşkınlıkla kalakaldım. Babamın bizi bu kadar çok sevdiğini hiç tahmin edemezdim.