Karanlıkta Işığı Yakalamak & Bir Ahmet Uluçay Derlemesi

Ahmet Uluçay’ın kamerası, hayata hep çocuk gözüyle bakar; büyümeyi reddeden ya da büyüdüğü halde içindeki o saf merakı koruyan bir bakışla. Onun için her mekan, devasa bir film platosudur. Tıpkı Fellini’nin kendi geçmişine sığınması gibi, Uluçay da sinemasını çocukluğunun gizli hazinelerinden besler. Filmlerinde, yüzeydeki sade hikâyelerin ardında, bir çocuğun rüyaları, korkuları ve yetişkin dünyasının karmaşasında kaybolan masumiyeti gizlidir. Bu derleme, Uluçay’ın sinema yolculuğundaki en önemli durakları, onun gözünden dünyaya bakışını ve içindeki o naifliği nasıl perdeye taşıdığını keşfetmek için hazırlandı. Sözcükler döküldükçe, görüntüler de netleşiyor; tıpkı filmlerindeki kurmaca evrenin, aslında kaybolan saflığın izlerini sürmesi gibi.