Karanlıkta Güneşlenenler

Gece yarısı uyananların gözlerinde, kaybolmuş bir dansın izleri var. Dışarıda ansızın başlayan yağmur gibi, iç sesler de beklenmedik anlarda yükselir; umutların solduğu, yenilginin soğuk nefesini ensesinde hissettiği anlarda. Bu, acı bir son değil, sadece sessiz bir veda. Belki de koca bir yalnızlık tarlasında, şanssız kelebekler kanat çırpar. Karanlık, üşüyen soluklarla sarar her yanı ve mezar kazıcılarının kürekleri toprağa gömülür. Her sayfada biriktirilen anılar, boş lafların ardına saklanmaya çalışılır ama geriye kalan, yalnızca hüzünlü bir yankıdır.