Karanlığın Gücü

Gölgelerin arasında duran heykel, bir kez daha içini ürpertiyle doldurdu. Zihninin derinliklerinde bu düşünceyi bastırmaya çalışsa da, o soğuk, hareketsiz varlık hep oradaydı. Parmağını uzatsa, o balmumu gibi pürüzsüz yüzeye dokunacakmış gibi hissediyordu. Ama nasıl hareket edebilirdi ki? O sadece bir heykeldi. Yine de... ya birden canlanırsa? Karanlığın ağırlığı üzerine çökerken, ölümün soğuk nefesi ensesinde geziniyordu. Bu dört duvar arasında, bir fare gibi sıkışıp kalmak, bir daha güneşin sıcaklığını hissedememek, mücevherlerin ışıltısını görememek... Sonsuz bir yalnızlık içinde, dost sandığı farelerin bile cesedinin etrafında toplanması düşüncesi, içini dehşetle dolduruyordu. Sessizlik, her şeyi daha da ürkütücü kılıyordu.