Karanlığımdaki Işık; Zeynep

Zeynep’in dünyaya gelişiyle birlikte annelik, Defne için bir keşif yolculuğuna dönüştü. Onu kollarına aldığında, sevginin sadece bir duygu değil, yaşamın ta kendisi olduğunu fark etti. Her nefesi, her dokunuşu, yıllardır duyduğu o cümleyi haklı çıkarıyordu: "Anne olunca anlarsın." Korkular, endişeler, toplumun dayattığı kurallar bir anda anlamını yitirdi. Zeynep’i sevmek, onu anlamak, onunla büyümekti asıl mesele. "Çok seversen şımarır," dediklerinde daha da sıkı sarıldı; "öpme, kız çocuğu terbiyesiz olur," uyarılarına kulak asmadan kokusunu içine çekti. Çünkü biliyordu ki, hayatın her anı belirsizdi ve sevgi, bu belirsizlikte tek güvenli limandı. Zeynep’le kurduğu bağ, kimsenin tam olarak kavrayamadığı bir derinlikteydi. Ne ceza verdi ne de yasak koydu, ama Zeynep de bu güveni asla kötüye kullanmadı. "Çocuğunun arkadaşı olma, annesi ol," nasihatlerine rağmen, en yakın dostu oldu; yine de anneliğin.