Karamuk

Adı bile net değil adamın: Çınar da olabilir, Hasan da, belki de Karamuk. Annesiyle birlikte, daracık bir evde yaşayan bu yalnız adamın hayatı, bir o yana bir bu yana savruluyor. Evliliği, bipolar bir şiddetin gölgesinde; aynaya her baktığında, kendini tanıyamıyor. Karşısında duran kadın, kelimeleri tükürür gibi konuşuyor, konuşmaları midesini bulandırıyor. Otobüsün arka koltuğunda, sanki başka bir dünyadan gelmiş gibi duran bir yolcu var. İnsanların yüzleri, aynadaki yansımaları gibi sürekli değişiyor. "Kahve olmak hoş, süt olmak da... Ama sütlü kahve? İşte bu, tam bir felaket!" Karamuk, varoluşun derinliklerine dalan, Kafka’nın izinden giden, alışılmışın dışında bir dönüşüm öyküsü. Önünde aydınlık bir ışık, arkasında ise kapkaranlık bir boşluk uzanıyor.