Karamolla

Doğduğu andan itibaren hayata karşı elinde avucunda ne varsa kaybetmiş bir adam düşünün. İlk nefesini alırken attığı çığlık, son nefesine kadar peşini bırakmayacak acıların habercisi olsun. Yaraları hiç kapanmasa da, tövbeyle avunduğu gölgelerde soluklanmayı öğrenmiş; aynalardan kaçan, kaderine boyun eğen bir ruh. Ta ki annesinden kalan mektup, avuçlarına düşen büyük sırla birlikte onu, hiç tanımadığı ikiz kardeşini aramaya sürükleyene dek. Bu yolculuk, acılarla dolu geçmişine merhem mi olacak, yoksa yeni yaralar mı açacak? Yanında, hayatının yarısını paylaştığı Devran Yaman’ın gölgesi, yüreğindeki yangını söndürmeye yetecek mi? Peki ya gülüşü cennet bahçelerini andıran bir kadının dudakları, bu karanlıkta ışık olur mu? Soyadının kara yazgısını omuzlarında taşıyan adam, kalbine değenleri koruyabilecek mi? Yoksa kader, ona sunduklarıyla bir kez daha aldatıcı bir oyun mu oynayacak?