Karamel’in Rüyaları

Adil İzci’nin *Karamel’in Rüyaları*, sözcüklerin sokakta gezindiği, şiirin avlularda soluklandığı bir dünyaya davet ediyor. Burada doğa, yalnızca bir fon değil; kuş sesleriyle konuşan, yıldızların gölgesinde nefes alan canlı bir varlık. İzci, iyiliği bir gelenek gibi kuşanmış, kelimeleri öyle bir dokur ki, ağaçlar bile fısıldar, evler anılarını paylaşır. Şiirle yazının sınırları bulanıklaşırken, gündüzün bitimiyle geceye açılan kapılar, okuru bilinmeze çağırır. Sözcükler sokak çocuğu gibi özgür, cümleler ise bir evin sıcak duvarları misali korunaklı. Bu kitap, içeriyi dışarıya taşıyan, dışarıyı da içeri buyur eden bir yolculuk sunuyor. İzci’nin sabırlı, vefalı kalemiyle yazılan her satır, incelikle örülmüş bir dokunuş gibi.