Karaltı Denizi

Gece yarısının soğuk soluğu, uykularımızı paramparça ederken yalnızlık altın varaklar gibi üzerimize yapışıyor. Ürperten bir denizde, vicdan yeleğiyle yüzen küçük insanlar gibiyiz hepimiz. Bu düzenin acımasız çarkları arasında sayısız kez eziliyoruz; etrafımızda sarmaşık dışında ne bir tutunacak dal, ne de umut ışığı kalıyor. Hangi yöne adım atsak, ayaklarımıza dolanan sevda yükleriyle tökezliyoruz. Keder mevsimi kapıda, üstümüze sıkıca sarılacak bir şeyler ararken, yalan perdelerini örüyoruz pencerelerimize. Gerçeği söküp atıyor, yokluğun içinde zamanın bıraktığı yaralarla kalp kırıklığına mahkûm oluyoruz. Empati kıtlığında, moloz yığınları arasında umarsızca tükeniyoruz. Sayfalar dolusu kırık canlarla, yapışkan nesnelere tutunmaya çalışan bizler... Belki bunlar çoktan anlatıldı, belki de sözün ötesine geçemeyecek. Peki, gerçeklere bir yalan daha eklemek mi gerek? Yoksa yalnızlıklarımızı bir gazelin ilk.