Karaköke Aldıklarım

Anlamın peşinde koşarken kaybolanlar, varlığın sırrını çözmek yerine karanlığa teslim oldular. Güneş batarken umutlarını da beraberinde götürenler, geceyi bir zulüm zannettiler. Düşünce, ibretten uzak; her söz, anlaşılmaz bir kule gibi yükseldi. Kelimelerin derinliklerinde kaybolup kaldık, ilk heceyi bile sorgulamadan. Bu kısa ama yoğun romanda, insanın kendi içine düşen gölgeleriyle hesaplaşması anlatılıyor. Dilin sınırlarında gezinirken, anlamın peşinden sürüklenen karakterler, varoluşun karmaşasında kaybolup yeniden doğmanın peşine düşüyor. Her cümle, bir soru işareti gibi havada asılı kalırken, okuyucu da bu sessiz çığlığın parçası oluyor.