Karacaoğlan

Anadolu’nun tozlu yollarında, sazının tellerine dokunan bir el; Karacaoğlan’ın sesi, yüzyıllardır dağları, ovaları dolaşır. Gezdiği her köy, gördüğü her yüz, onun dizelerinde can bulur. Dağlar onun için sıradan taş yığınları değil, sevdalarını sakladığı gizli mektuplardır. Yaylaların serin rüzgârı, kızların utangaç bakışları, yiğitlerin kılıç şakırtıları – hepsi birer şiir olur onun dudaklarında. Ayrılık acısı, gurbetin burukluğu, sevdanın ateşi; bu duygularla yoğrulmuş dizeleri, Anadolu’nun sesi gibidir. Karacaoğlan, kendinden önceki ozanların izinde yürür, onların mirasını taşırken kendi sesini de ekler. "Gidip de dönememek" korkusu, onun şiirlerinde hep canlıdır; bu yüzden sadeliği, doğruluğu seçer. Her güzel onun gözünde bir sevgilidir, her sevda da bir şiir. Yüzlerce yıllık bir geleneğin mayasını alır, yoğurur ve geleceğe taşır. Belki de bu yüzden, bugün bile birisi "Bir Karacaoğlan vardı" dediğinde,.