Kara Yosun

Yaşadığımız her anı soluk alıp vermekten ibaret sanıyoruz, sanki nefes almak yetermiş gibi. Oysa bedenlerimiz canlı kalırken ruhlarımız çoktan sessizce solup gitmiş. Ben artık bu gerçeği görüyorum; ruhumun bu daracık kafeste daha fazla boğulmasına izin vermeyeceğim. Keskin bir bıçak gibi ruhumuzun derinliklerine işleyen o fısıltı, bizi ortadan ikiye böldü. Kendimize layık bir hayat sunamadık, bedenlerimizi yıprattık. Peki, sen kendi hayatına kefil olabilir misin? Yaşam denen bu yolculukta ruhunu kaybetmeden ilerleyebilecek misin?