Kara Üzüm Güneş De

Rüzgârda savrulan yapraklar gibiydi sözleri; kök saldığı toprağın derinliklerinden fısıldayan, ama artık duyulmayan bir ses. Bir zamanlar dallarında açan çiçekler, şimdi yabancı bir elin dokunuşuyla solup gitti. Kendini aynalara benzettiği günler geride kaldı; o aynalar ki, yüzüne bakarken bile tanımaz oldu onu. Çarşıların gürültüsü arasında kaybolan bir ağaçtı o, sesi kısılmış, nefesi tükenmiş. Kimse duymuyor artık çıkmayan sesini, kimse görmüyor köklerindeki o eski canlılığı. Suya uzanmış dudaklar gibi susuzluktan çatlamış yüreği, geçmişin izlerini taşıyor hâlâ. Ama kimsenin umurunda değil; çünkü unutulmak, en derin köklerine kadar işlemiş.