Kara Perde

İran sinemasının o incecik sınırında durur bu hikâye; gerçekle düş, sessizlikle haykırış, sadelikle patlayıcılık arasında. Her şey öyle ölçülü, öyle hesaplı ki, bir gölgenin bile ne denli ağır bir anlam taşıdığını unutursunuz. Kara çarşafların altında kaybolan yüzler, dilsizliğin en gürültülü fısıltısına dönüşür aniden. En sıradan anlar, en masum bakışlar, bir anda kırılmaya hazır cam kırıkları gibi parlar. Çünkü burada her şey tehlikelidir; sessizlik bile. Coğrafyanın kaderle özdeşleştiği bu topraklarda, sinema bir dua gibi yükselir. Her kare, görünenin ardındaki gizemi usulca açığa çıkarırken, aslında hiçbir şeyi açıklamaz. Dinginlik bir yalandır belki de; altında kaynayan, bastırılmış bir isyanın, umudun, acının karmaşasıdır. Ve siz, o dinginliğin içinde ansızın bir çığlık duyarsınız – ya da belki de duyduğunuzu sanırsınız. Çünkü anlamak, burada her şeyi yeniden adlandırmak demek değildir; sadece var.