Kara Keşiş

Âdem’in küçük oğlu, doğmamış ağabeyini bilmeden yok etmişti. Suçsuzdu, çünkü anlamıyordu. Babasını tanımak için karanlıkta adım atarken, etrafı belirsiz gölgelerle sarılıydı. Ağaçlar, kayalar, olmayan şeyleri varmış gibi gösteriyordu. Alacakaranlıkta cesaretini toplayıp sordu: "Geleceği paylaşmak için geçmişi bilmek şart mı?" Yanında yürümeyi kabul etti, genç bir zeytin fidanı gibi diriydi, o ise kuru bir dal parçası. Birkaç saatlik rüyalarla avunan, yanlış yollarda yorulan, insanlığını kaybedip kurtuluş arayan, deliren, kendine yabancılaşan, sorgulayan ve sonunda gerçeğe göğüs geren karakterlerin hikâyeleri... Adnan İrfan, *Kara Keşiş* ile unutulmuş bağları, inancı ve yaşamı didikleyen, felsefenin küçük okulunu öykülerinde kuran bir anlatıcı olarak karşımıza çıkıyor. Her satır, insanın içindeki karanlığı aydınlatmaya çalışan bir keşif gibi.