Kara Kefen

İmamın sesi, hastane koridorunda çınlıyor: *"Bu ne biçim hal, ey günahkâr Çöp!"* Gözleri, yatağında yatan adama kayarken öfkesi daha da artıyor. *"Bak gördün mü, yaradan seni nasıl bir belaya düşürmüş! Ya çok zeki de bizi kandırdı, ya da beyninde zerre akıl kalmamış ki tımarhaneye düştün."* Durup doktorlara dönüyor, sesi alayla dolu: *"Ben zannettim ki trafik kazası geçirmiş, kolu kanadı kırılmıştır. Alçıya alır, kurtarırdık. Meğer kırılan aklıymış! Aklı kırılınca alçı neylesin? Başka yerini kırsaydın ya Çöp! Kolunu, bacağını, gözünü... Ama hayır, aklını seçtin. Şimdi senin gibi birinin aklını onarmaya çalışan doktora da yazık. Vallahi onun da aklı başından gider!"* Sözler, hastane odasında yankılanırken Çöp’ün hikâyesi, insanın kendi zihnine karşı verdiği amansız bir savaşın izlerini sürüyor. Acı, öfke ve çaresizlik arasında sıkışan bir adamın, aklının sınırlarında gezinirken bulduğu gerçekler... Peki,.