Kara Kedinin Gölgesi

El yazınla karalanmış bu satırlar, aslında hep var olan sözlerin ta kendisi. Ama senin mürekkebinle buluşunca birden canlanıyor, bambaşka bir anlam kazanıyorlar. Belki de bunlar senin düşüncelerin değil, benim içimde yıllardır dönüp duran cümleler. Yarım kalmış bir hikâyenin ilk sayfası, uykusuz gecelerde kâğıda dökülmeyi bekleyen bir romanın başlangıcı ya da sadece bir taslak. Senin karalama defterinden kopardığım bu sayfaya bakarken, Borges’in her sabah kendini yeniden keşfetmesi gibi, ben de senin harflerinde kendimi görüyorum. Bu sözler, anlamlarını bir kenara bırakıp bana dönüşme cesaretini gösteriyor. Belki de bu yüzden senin yazdıklarına, o harflerin izinden giden satırlara, o satırlarda tutkuyla dans eden dile bu kadar bağlanıyorum. Oysa tutku, bir nevi cinayet değil mi? Ve ben, bu sözler uğruna her şeyi göze almaya hazırım.