Kara Kalp Eylemsizliği

Toprağa düşen her renk gibi, ben de yangınlardan süzülüp geliyorum. Tanrı’nın evreni turuncuya boyayıp boyamayacağını bilmiyorum, ama ateşin sıradanlığına inanmak istemiyorum artık. O imkânsızlığın içinde nasıl alev aldığını merak edenler için söyleyeyim: Öylece, sessizce yanıyorum. Senin içinden geçip buraya varıyorum... Bir zamanlar dünyayı kurtarabileceğine inanan o adamın çorak topraklarından, kiremit çatılı hayallerin gölgesinden. Türkçe acılar ararken, acının dili olmadığını fark ediyorum. Belki de henüz Türkçesi bile yok bunun. Kalbim, ahşap beşiklerde sallanan plastik bebeklere döndü. Bedenim büyümeyi unuttu. Çığlıklardan geliyorum, çilek kokulu tabutlarda verilen savaşlardan. O kavga, o kaos, şimdi bir mezara gömüldü. Adı: Kara Kalp Eylemsizliği.