Kara Irmak

Evinde misafir gibi duran, göğsüne düşen bir nefes kadar yakın. Yitik bir ömrün ilk ışıkları, su kenarlarında yankılanır; kuş sürüleri, ırmaklar geçer dağları aşan köylerden, terk edilmiş kışlalardan, devrilmiş sobaların yanık kokusu sinmiş odalardan. Senin ağacının gölgesiyim ben, yaprak yaprak dökülen, gözlerine düşen toz zerrecikleri kadar gerçek. Nice yolları adımladım seni ararken; yaşam bizi ayırmaya kalktığında, bir ömür bir cana kurban gittiğinde, dizlerine serdim hırkamı, kara bir ırmak gibi akıp gittin içime. Senin evindeyim hâlâ, bahar toprağı ıslatırken uyuduğun gece. Nice perdeler, güneş görmemiş odalar geçti gözlerimin önünden. Ninemin mezarına uzattım saçlarımı, "kardeş" diye yazdım sılaya varan mektuba. Büyüdüm bir kuş dolu evde, Fatma’nın kızıl saçları yedi kuyunun dibinde parıldarken. Her şey bir rüya gibi, ama seninle gerçek.