Kara Gergedan

Gökyüzü birdenbire kanat sesleriyle doldu; maviliğin yerini rengarenk bir kuş sürüsü aldı. Albatroslar, martılar, ebabiller ve hatta efsanelerden fırlamış gibi duran Zümrüdüanka, semayı adeta bir şenliğe çevirdi. Binlercesi yere inip gagalarıyla albümleri topladıktan sonra yeniden havalandı. Bu tuhaf sahne, kaosun kol gezdiği bir başkentte, gerçekle hayalin bulanıklaştığı bir dünyada yaşayanların hikâyesine açılan kapıydı. Turhan Yıldırım, ilk romanında modern insanın büyük şehirlerdeki karmaşasını, içine düştüğü çıkmazları ve zihninde dönüp duran soruları cesurca ele alıyor. Karakterler, sahte sözlerin gölgesinde yükselen kulelerin arasında kaybolmuş, bir kâbusun içinde debelenen, meslekleriyle kimlikleri arasında savrulan yalnızlar. Yazar, büyülü gerçekçilik ve bilinç akışı gibi tekniklerle öyküyü yeniden kuruyor; biçimin gücünü kullanarak okuru alışılmadık bir yolculuğa çıkarıyor.