Kara Bahar

Evdeki sessizlik, küçük kızın yüreğindeki fırtınayı büyütüyordu. Mutsuzluğun gölgesinde büyüyen öfke, bir anda patladı; oyuncak bebeğinin gözlerini oydu, karnını deşti, pahalı giysilerini lime lime etti. Yetişkinler donup kalmıştı, tek bir söz bile edemiyorlardı. Babasının gözleri, o güzel yabancı kadında kaybolmuş, kendisini unutmuştu. Kız, bu ihmalin soğukluğunda eriyen varlığını hissetti. İçine çöken yalnızlık, büyüdükçe büyüdü; yetişkinlerin dünyasına duyduğu nefret, her geçen gün daha da derinleşti. Gözlerini babasına diktiğinde, gördüğü şey sadece kayıtsızlıktı. Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.