Kar ve İnci

Boğaz’ın sisli bir akşamında, 21 Aralık gecesi, ünlü bir besteciye adanan görkemli bir davette sıradan bir kadın belirir. Gece adını taşıyan bu kadın, sade kıyafeti ve düz ayakkabılarıyla salondakilerden hemen ayrılır. Onu tanıyan yalnızca iki kişi vardır, ama hiçbiri sesini çıkarmaz. Oysa bestecinin gözleri, yıllardır peşini bırakmayan çıplak ayaklı, ıslak saçlı küçük bir kızı da fark etmiştir. Hikâye, beyaz bir hastane odasında yeniden başlar; denizden çıkarılan genç kız, geçmişini hatırlamamaktadır. Tek bildiği, kurtarılması gereken bir çocuk olduğudur. Nihan Kaya’nın çok katmanlı anlatımı, müzikle psikanalizin iç içe geçtiği bu eserde, suskunlukla konuşmanın arasındaki ince çizgiyi ustalıkla işliyor. Geçmişin taşları yerli yerine otururken, okur da kendini derin bir psikolojik yolculuğun içinde buluyor.