Kar Sesi

Kışın beyaz sessizliği, yazın kavak yapraklarında hışırtıya dönüşen bir şiir gibi akıyor sayfalarda. Zaman, bir atın dörtnala koşusu gibi geçip giderken, yürek de mevsimlerin arasında sallanır adeta. Haziran güneşi, durgun bir akvaryumun camında dinlenir gibi ağır ağır süzülürken, kirazların utangaç kırmızısı pusar sislerin ardında. Keklikler, mercan gagalarını terletir koşuştururken, her şey bir nokta kadar küçülür, bir ünlem kadar derinleşir. Kar, her düşüşünde sanki yeni bir doğumun bestesini fısıldar. Yüreğin gürültüsü, kader çizgisinde pembe bir duvak gibi dalgalanır. Kapı hep aralıktır; at kişnemeleri, karın sesine karışır dört mevsimin içinde. Her gün yeniden yoğrulur kalp, her gün yeniden yorumlanır. İkiye bölünmüş bir ruh, sevgiyi etinde kemiğinde beslerken çoğaltır, duyarak, yaşayarak. Haziran güneşi yine o akvaryumda dinlenir, yerle gök ak kavaklarla sarmaş dolaş olur. Kavaklar donmuş,.