Kaptanın Ağaçevi

O günkü hüzün, yıllar sonra bile içimde tazeliğini koruyor. Keşke o anları paylaşsaydım da, belki umudum yeşerirdi bir başkasının sözlerinde. Ama hayallerin ertelenmesi, artık avuntu olmaktan çıkmıştı – ne benim için ne de Oğuz için. Çöplükten çıkardığım bisikleti kız kardeşime hediye ettiğim akşam, umut kıvılcımları yeniden parlamıştı içimde. Sofrada hep birlikte oturmuş, yemeğimizi yerken anneme dönüp, yüzümdeki kederi gizleyemeden, sadece iki kelime fısıldadım: "Anne, bisiklet." O anki sesim, içimdeki fırtınayı ele veriyordu. Yaşanmışlıkların izleri, bazen tek bir cümlede saklı kalır.