Kaplan

Yaşam onlara gülümsememişti, ama onlar birbirlerine tutunmanın sıcaklığını biliyorlardı. Soğuk gecelerde, üşüyen bedenlerini birbirine yaslayarak ısınırken, gözlerinden süzülen yaşlar değil, sessiz bir dayanışmanın izleriydi. Ağlamak yoktu; sadece birbirlerine bakarken hissettikleri, yıllar geçse de solmayacak bir şefkat vardı. Yaşar’ı da aralarına alıp, kardeşliklerini bir örtü gibi sarındıklarında, dünyanın tüm acılarına inat, umutları hâlâ yanıyordu. Şanssızlığın gölgesinde büyüyen bu çocukların hikâyesine, belki de hiç bakmadığınız bir açıdan bakmak istersiniz. Onların dünyasında, sevgi ve bağlılık, en zor anlarda bile kaybolmayan tek gerçekti.