Kapıyı Çalıyorum

Yılların izleri yüzünde derinleşirken, insanlığın ağırlığını taşımayı öğrenir. Kötülükler bir bir akıp gider saçlarından, toz duman içinde kalır geçmiş. Gözyaşları artık yalnızca acı vermez; bir süre sonra haz bile bırakır geride. Karanlıkta kendi ışığını yakabilmenin, yalnızlığın ortasında aydınlanabilmenin yolunu arar. Her kapı çalındığında, ardında ne olduğunu bilmeden adım atmanın cesaretini toplar içinden. Hayatın kırılgan dengesi üzerinde yürürken, düşmekten değil, yeniden kalkamamaktan korkar. Sessiz çığlıkları, fısıldayan rüzgârlarla birlikte savrulur gider. Bu yolculukta ne kaybettiklerini değil, neyi bulabileceğini düşünür. Her şeyin bir anlamı varsa eğer, o anlamı kendisi yaratmak zorundadır.