Kapitalizm ve Ölüm Dürtüsü

Kapitalizm, yaşamı ölümün gölgesinden uzak tutma iddiasıyla yola çıkarken, aslında onu steril bir yok oluşa sürüklüyor. İnsanı, duygudan ve anlamdan arındırılmış mekanlara hapsediyor; fabrikalara, veri merkezlerine, sonsuz üretim çemberine. Her şey işlevselliğe indirgeniyor, ruh ise bir yan ürüne dönüşüyor. Performans baskısı altında insan, kendi bedenini ve düşüncesini yabancılaştırdığı bir makineye dönüşüyor. Düşünmek bile artık hesaplamaya, anımsamak ise soğuk veri depolarına emanet edilmiş bir yükümlülüğe evriliyor. Yaşamın canlılığı, sermayenin soğuk mantığı karşısında eriyor. Hayatta kalmak uğruna biriktirdiğimiz her şey –para, veri, statü– aslında bizi diri diri gömmenin başka bir yolu. Kapitalizmin ölüm dürtüsü, canlıyı nesneye, dünyayı sermayenin mezarlığına çeviriyor. İnsan, kendi elleriyle inşa ettiği bu sistemde, nefes alırken bile ölmenin yollarını arıyor.