Kapitalist Kıyamet & Sermaye mi Dünya mı?

Geleceğin sonu, artık tek bir patlamayla değil, yavaş yavaş gelen bir çöküşle beliriyor. Eskiden kıyamet, ansızın kopan bir felaketti; şimdiyse her gün biraz daha derinleşen bir yıkımın adı. Doğa, sermayenin acımasız büyüme hırsıyla adım adım yok edilirken, felaketler sıradanlaşıyor. Kapitalizm, yıkımdan besleniyor; afetleri fırsata çevirmekle yetinmeyip, onları bizzat üretiyor. Bu eşitsiz ve sürekli kriz çağında, başka bir dünyanın mümkünlüğü, felaketle yüzleşmekten geçiyor. Komünizm de artık bu gerçeğin farkında olmak zorunda. Adına layık bir mücadele, hem geçmişin yenilgilerini hem de eli kulağında felaketleri hesaba katmalı. Devrimci pratik, görünüşteki normallikle gerçek yıkım arasındaki aldatıcı çizgide ilerliyor. Kapitalizmin yarattığı bu kıyamet tablosunda, umut ancak kolektif bir direnişle yeşerebilir.