Kapına Geldim

Gözlerimi açtığımda, bileklerimdeki soğuk metalin acısıyla irkildim. Etrafımda pahalı halılar, kristal avizeler... Ama bu şatafatın içinde bir tutsak gibiydim. Karanlıkta parlayan gözleriyle yanı başımda dikilen kadın, sesini alçaltarak fısıldadı: "Korkma, küçük kuş. Burası seni hayata erken veda etmekten kurtaracak yer." Boğazımdan kopan çığlık, salonun duvarlarında yankılandı: "Nerede olduğumu söyleyin!" Sözleri beynime saplanan bir bıçak gibiydi. "Mutluluk Evi" dedikleri bu cehennemde, masumiyetimin paramparça edileceğini biliyordum. Çaresizlikten çatlayan sesimle haykırdım: "Öldürün beni, lütfen!" O an, hayatımın en korkunç dönüm noktası başladı. Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.