Kapalı Basiret

Şükrü Bey, zihninde bir o yana bir bu yana savruluyordu. O gece yaşananları ve ardından gelen pişmanlığı düşündükçe içi burkuluyordu. Mahmut Bey’e Selim’i ve o iki ukalayı gammazladıktan sonra vicdanı sızlamıştı elbet. Ama şimdi, o pişmanlığın da ötesinde bir duygu kaplamıştı içini: "Keşke daha ileri gitseydim, bu adam gerçekten canını almayı hak ediyor." diye geçiriyordu içinden. Sonra birden irkilip "La havle" çekiyor, böyle düşünmenin günah olduğunu hatırlayarak tövbe ediyordu. Pişmanlık üstüne pişmanlık, vicdan azabı üstüne vicdan azabı... Düşünceleri, bir labirentte kaybolmuş gibiydi.