Kanun Hükmünde Yalnızlıklar

Mazlum Çetinkaya’nın *Kanun Hükmünde Yalnızlıklar*’ı, bir toplu sessizliğin içinden yükselen fısıltıları duyuruyor. Kanun Hükmünde Kararnamelerin acımasızlığıyla işlerinden edilenlerin, devlet eliyle yalnızlığa sürülenlerin hikâyesi, şiirsel bir dille aktarılıyor. Yazar, bu büyük yaranın izlerini, yumuşak ama derinden sarsan bir anlatımla gözler önüne seriyor. Bazen bir anne bakışına, bazen bir çocuğun elindeki portakala, bazen de kar altında donan bir atın yalnızlığına sığınıyor sözcükler. Kitap, bugünün acısını yazıyor, yarının utancını hazırlıyor. Gidenlerin ardından bakakalan yollar, okunmamış yazılar, avuçlara kazınan kaderler... Hepsi, bir dönemin sessiz çığlığına dönüşüyor sayfalarda. Mazlum Çetinkaya, bu karanlıkta kaybolanların sesini, kendi sesiyle çoğaltıyor; okuyanı, unutulanların yanında durmaya çağırıyor.