Kant’ta Numen ve Nesne

Ahmet Uğurlu'nun çalışması, varlığın tek ve değişmez bir bütün olarak kavranması ile çokluğun dışlanması arasındaki gerilimi ele alıyor. İlk dönemlerde saf bilginin çokluk barındırmadığı düşünülse de, duyusal deneyimin çeşitliliğini açıklama ihtiyacı, bu anlayışı yeniden gözden geçirmeyi zorunlu kılmış. Platon’un ruhun saf bilgi aracılığıyla çokluğa temas ettiği görüşü, aynılık ve farklılığın bilincin kendisinde aranmasına yol açarken, Kant bu süreci farklı bir düzlemde değerlendirir. Kant’a göre yargı yetisi, algıdan bağımsız olarak birliği sağlama işlevini ya duyusal temsillere düzen kazandırarak ya da onlardan bağımsız, ama yine de onlarla ilişkili bir bütünlük kurarak yerine getirir. Eğer yargı, duyusal verilerden hareketle kavramlara ulaşır ve bu kavramları daha üst kategoriler altında sınıflandırırsa, bu süreç algıyla doğrudan bağlantılıdır. Uğurlu, bu karmaşık ilişkiyi derinlemesine incelerken,.