Kanser Bir İsyandır

Bağımlı olmanın, başkasının merhametine sığınmanın ne denli ağır bir yük olduğunu ilk kez bu kadar derinden hissetti. Hastane koridorlarında, nükleer tıp bölümünü ararken adımları titriyordu; sesi kısık, bakışları yerde. Kimse duymasın istiyordu çünkü "kanser" kelimesini yüksek sesle söylemeye cesareti yoktu. Sanki o sözcük dudaklarından dökülür dökülmez her şey daha da gerçek olacaktı. Gözleri dolu doluydu; bir köşeye çekilip hıçkırıklarına teslim olmak, acısını yalnızca kendi omuzlarında taşımak istiyordu. Üç gündür yağan kar, içindeki fırtınayı yansıtıyor gibiydi. Bu beyaz örtü, kederine mi eşlik ediyordu yoksa onunla alay mı ediyordu, bilemiyordu. Ama bir şey kesindi: kar, ilk kez böylesine içine, evine, hayatına yağıyordu. Her şey değişmişti artık. Sonra o an geldi. Affetmenin ne denli özgürleştirici olduğunu fark etti. Dünyası başına yıkılmışken, birkaç saat içinde içine yayılan o garip hafiflikle.