Kankiler

Babasının soğuk bir gülümsemeyle verdiği yanıt, içindeki tüm soruları dondurmuştu: "Kan bağıdır işte, kızım." Oysa bu sözcükler, boğulmak üzere olan bir yakını kurtarmaya yetmemişti. "Can canın yongasıdır," diye eklemişti babası, sanki her şeyi açıklıyormuş gibi. Ama açıklamak yerine, daha derin bir sis perdesi çekmişti aralarına. Sonra ansızın, Başkan’ın balkondaki o dramatik anı geldi aklına; emniyet müdürünün şakağına dayanmış silah, çevrelerini saran özel harekat timleri ve o "paralelci" polislerin çaresiz bakışları... Tıpkı ilk görüşte nişanlısına okuduğu şiirdeki gibi, hayat da bazen umulmadık bir şiirsellikle gelip çatardı: *"Bir söz, çölün ortasında kaybolmuş birine nasıl büyü yapar? Anlatabilir mi şiirler, yüreğin nar kırmızısı kadar narin olan o gizemi?"* Nişanlısı ise aşkı, kavuşma ve ayrılığın kesiştiği bir nokta olarak görüyordu: "Aşk, hem kavuşmaktır hem de sonsuz bir vedadır – yeter ki onu kalbine kazımış ol.