Kanbahar

Abdullah’ın omzuna yüklenen yük, bir sabah vaktiyle birlikte gelir; güneşin henüz doğmadığı, ama ölümün gölgesinin çoktan hissedildiği o anlarda başlar her şey. Nice kez ecel terleri dökmüş, umutla karanlık arasında savrulmuş bir ruhun hikâyesi bu. Kışın kara bulutları göğü kaplarken, o, hasretin ve özlemin toprağında kan çiçekleri yetiştirir gibi direnir. Zamanın daraldığını, ebediyete doğru hızla yol aldığını bilerek, bir davanın peşinden gider; umut, ricat ve hicret arasında savrulurken. Kardeşine duyduğu acıyla düşmanına yönelen öfke arasında, merhameti elden bırakmaz. En yakınındakinin ihanetiyle sarsılırken, en uzak sandığı kişiden sadakat umar. Toprak artık başka kokar; feryatlar göğe yükselirken, adalet umudu dışında sığınacak liman kalmamıştır. İşte tam o anda, dirilişin müjdesi gibi güzel haberler gelir; solgun bedenlere vuran gün ışığı, alınlarda parlayan kanın izleriyle hayat yeniden yeşerir..