Kanayınca Irmak

Sözcükler, bir çocuğun avuçlarına bırakılmış incecik ipek gibiydi sanki; narin, ama içine ateş düşmüş. Tenin derinliklerinde gezinen rüzgâr, damarlarda hışırtılar bırakırken, mürekkep kurşunların ağırlığıyla karardı. Her satır, bir mermi izi gibi çizildi sayfalara; irili ufaklı, acımasız. Yazan eller, dönüp bakmadı arkalarına, tüfeklerin gölgesinde kayboldular. Kimileri harflerin öksüzlüğüne sığındı, yazdıkça yazdı; yazlar, yazıklar birikti ardı ardına. Adı da orada, eğik harflerle, italik bir fısıltı gibi geçti aralarından. Sanki her kelime, bir yara iziydi; kanayan yerden usulca sızan, sonra ırmağa dönüşen.