Kanamalı Haydut

Yazmak, bazen bir çaresizlikten doğar. Ahmet Kekeç’in *Kanamalı Haydut*’unda da öyle; yazar, elindeki tek aracı kullanıyor: kelimeleri. Dilekçesine yanıt bulamayan bir adamın, umudunu kâğıda dökme çabası bu. Çünkü bir öyküyle resmi bir yazı arasında, aslında pek de fark yoktur. İkisi de sesini duyurma, bir kapıyı aralama umuduyla kaleme alınır. Ancak burada, labirente dönüşen hayatın içinde kaybolan, çözümü başkalarında arayan birinin hikâyesi var. Sinik mi? Belki. Ama acıyı yazıya dönüştüren herkes gibi, o da sadece görünmeyeni görünür kılmaya çalışıyor. Kısacık sayfalarında, büyük bir yalnızlık ve direnç gizli.