Kanadı Kırık Melek

Henüz on sekiz aylıkken kendini gösteren Progeria, bir çocuğun bedenini hızla yaşlandırıyor. Derisi yaşlılarınki gibi kırışıyor, saçları dökülüyor, kemikleri kırılganlaşıyor. Boyları nadiren bir metreyi aşan bu çocukların iç organları da erken yıpranıyor; çoğu, ergenlik çağına bile ulaşamadan kalp yetmezliğiyle hayata veda ediyor. Doktor Nursel Elçioğlu’nun anlattıkları, bu acı gerçeği gözler önüne sererken, Burcu’nun teyzesi Ayla’nın yürek parçalayan haykırışı da duygu yüklü bir itirafa dönüşüyor: "Sana muhtacız, sakın bırakma bizi! Sen bizim kanadı kırık meleğimizsin." Annesinin ise tek bir cümlesi var: "Yaşamak için tek sebebimsin, affet beni..." Bu roman, sevginin, acının ve umudun kesiştiği bir hikâye; küçük bir kızın, etrafındakilere bıraktığı derin izlerle.