Kan Portakalı ve Uçurtma

Günlük hayatın sıradan akışında, kaybolan aidiyetlerin peşine düşenler var hâlâ. Değişen mahalleler, dağılan bağlar, bir zamanlar iç içe geçmiş yaşamların artık birbirinden uzaklaştığı bir dönemde, Mehdi’nin elindeki yarım domatesle gülüşü, belki de her şeyin ne kadar basit ve bir o kadar da karmaşık olduğunu hatırlatıyor. Film setinde üçüncü kez tekrarlanan bu sahne, Mithat’ın sinirli çıtırtıları eşliğinde, bir mülteci hikâyesinin parçalarını bir araya getirmeye çalışan ekibin sessiz çabasını gözler önüne seriyor. Parkın kıyısından süzülen seyyar satıcının tezgâhındaki kan portakalları ise mevsim dışı bir sürpriz gibi duruyor. Sicilya’ya ait bu meyvenin adını, beklenmedik bir yerden – bir Rumen’in anlatımından – öğrenmek, dünyanın nasıl da küçük ve birbirine bağlı olduğunu düşündürüyor. Aynı ortamda, Nofel adındaki Suriyeli gencin anlattığı kısa film ise yürek burkan bir samimiyet taşıyor: Bir çocuğun.