Kan Dizgeleri

Şiirin sesinin kısıldığı, sözün kısacık ve net olana indirgendiği bir dönemde yaşıyoruz. Herkesin bir başkasının özetini beklediği, dinlemenin lüks sayıldığı bu çorak iklimde, şiir yazmak neredeyse bir isyana dönüşüyor. Oysa yazmak, bir amaç değil, bir zorunluluk gibi geldi – belki de farkında olmadan biriken, taşan bir şey. Nerede yazıldığı bile bulanık: bir duruşma salonunun köşesinde, cezaevinin soğuğunda, uykudan sıçrayarak kalkılan bir gecenin ortasında... Yazmak, masa başında değil, hayatın tam içinde, kesintisiz bir akış gibiydi. Bazen akşam başlar, gece yarısı uyanılır, sabaha karşı biterdi. Hangi satırın önce, hangisinin sonra geldiğinin ne önemi var ki? Bir bardak suya düşen ilk damla, son damla kadar o suyun parçasıdır. Bu yüzden şiirler, yazılış sırasının tersine dizildi – ilk şiir, son yazılan oldu. Böylece her şey, başlangıç ve son arasında bir döngüye dönüştü. Belki de hayatın kendisi gibi.